Historia Alhambry

Historia Alhambry

Historia Alhambry jest związana z miejscem, w którym stoi – Granadą: na trudno dostępnym skalistym wzgórzu nad rzeką Darro, chroniona przez góry i otoczona lasem, wśród najstarszych dzielnic miasta, Alhambra wznosi się jak potężny zamek o czerwonawych murach, które skrywają przed światem delikatne piękno wnętrza.

Pomyślana najpierw jako strefa wojskowa, w połowie XIII wieku stała się rezydencją królewską i siedzibą dworu Granady, po założeniu królestwa Nasrydów i budowie pierwszego pałacu przez króla-założyciela Muhammada ibn Jusufa ibn Nasra, zwanego Alhamarem.

W XIII, XIV i XV wieku twierdza stała się cytadelą z wysokimi murami i wieżami obronnymi, z dwiema głównymi częściami: wojskową, czyli Alcazabą, koszarami straży królewskiej, i mediną, czyli miastem pałacowym, ze słynnymi Pałacami Nasrydów i resztkami domów szlachty i ludu. Pałac Karola V, zbudowany po zdobyciu miasta przez Królów Katolickich w 1492 roku, także stoi w medinie.

Zespół obejmuje też niezależny pałac naprzeciw Alhambry, otoczony sadami i ogrodami, miejsce wypoczynku królów Granady: Generalife.

Zespół zabytkowy Alhambry tworzą:


Polecane wycieczki

Wybierz, jak ją odkryć

Zobacz wszystkie