Opowieści z Alhambry
Washington Irving (1783–1859), zwany „patriarchą literatury amerykańskiej” i „najlepszym anglojęzycznym pisarzem swoich czasów”, miał przywilej mieszkać w Alhambrze, pisząc „Opowieści z Alhambry”. Zebrał legendy mieszkańców Alhambry, przestudiował archiwa biblioteki uniwersyteckiej w Granadzie i stworzył fantastyczne opowieści, które trzeba przeczytać.
Irving jest tak lubiany w Granadzie, że upamiętnia go tablica przy Bramie Sprawiedliwości. Część pałaców nosi nazwę komnat Washingtona Irvinga, bo tam mieszkał (również jest tam tablica). „Opowieści z Alhambry” przetłumaczono na wiele języków i wydało je mnóstwo wydawnictw.
Legendy Alhambry
Legenda 1Legendy Bramy SprawiedliwościCzytaj legendę
Jedna z legend o Bramie Sprawiedliwości dotyczy samej budowy Alhambry. Zawsze podkreślano staranność, z jaką ją wzniesiono. Mówiono, że jest tak solidna, że nie upadnie nawet pod natarciem tysiąca wrogich armii. Gdy więc klucz na wewnętrznym łuku Bramy Sprawiedliwości połączy się z dłonią na łuku zewnętrznym – czyli gdy Alhambra upadnie – nadejdzie koniec świata.
Inna legenda mówi, że wejście to jest tak okazałe, że żaden jeździec na koniu nie dosięgnie grotem kopii dłoni wyrzeźbionej na szczycie łuku zewnętrznego. Byli tego tak pewni, że mówiono, iż kto tego dokona, zdobędzie tron Alhambry.
Legenda 2Legenda Sali AbencerrahówCzytaj legendę
Nazwa Abencerrahowie pochodzi od szlacheckiego rodu, który miał domy w Alhambrze. Legenda głosi, że ród ten miał politycznych rywali, Zenetów, którzy postanowili zgładzić przeciwników spiskiem: wymyślili romans sułtanki z jednym z Abencerrahów, by wzbudzić zazdrość i gniew sułtana. Zaślepiony sułtan podczas uczty w sali noszącej imię rodu kazał ściąć nad fontanną 37 rycerzy Abencerrahów. Czerwonawy kolor, widoczny do dziś w misie fontanny i w korytku prowadzącym wodę do Fontanny Lwów, ma pochodzić z plam krwi zamordowanych rycerzy…
Legenda 3Westchnienie MauraCzytaj legendę
Gdy Królowie Katoliccy odebrali Boabdilowi (Muhammad Abu Abd Allah) ostatni bastion muzułmańskiego panowania, mauretański król i jego świta zostali wygnani z Granady i otrzymali niewielkie terytorium w jałowej Alpujarze, gdzie przetrwali jeszcze kilka lat. Upadek Granady przypisywano beztrosce Boabdila w obronie miasta i jego zamiłowaniu do zabaw. W drodze na wygnanie nie śmiał spojrzeć na Granadę; dopiero daleko, na wzgórzu zwanym dziś Westchnieniem Maura, zatrzymał się, spojrzał ostatni raz na swój pałac, westchnął i zapłakał. Wtedy matka powiedziała mu: „Płacz jak kobieta nad tym, czego nie umiałeś obronić jak mężczyzna”.
Legenda 4Silla del MoroCzytaj legendę
Za Generalife (patrząc od Alhambry) widać nagie wzgórze zwieńczone ruinami. Do dziś nazywa się je Silla del Moro (Krzesło Maura). Podczas buntu w mieście Alhambry król Boabdil (ostatni władca muzułmańskiej Granady) musiał schronić się na tej górze, skąd smutno spoglądał na swoją zbuntowaną Alhambrę…
Legenda 5Zaczarowany żołnierzCzytaj legendę
Był sobie student z Salamanki, który latem podróżował, śpiewając przy gitarze, by opłacić studia. W Granadzie, w wigilię św. Jana, zauważył dziwnego żołnierza z kopią i w zbroi. Zapytany, żołnierz odparł, że od 300 lat jest zaczarowany: muzułmański alfaki skazał go na wieczne strzeżenie skarbu Boabdila i pozwalał mu opuszczać kryjówkę raz na sto lat…
Student zapytał, jak może pomóc. Żołnierz obiecał mu połowę skarbu za zdjęcie czaru: potrzebny był poszczący ksiądz i młoda chrześcijanka. Dziewczynę łatwo znalazł, ale jedyny ksiądz był otyłym smakoszem; z trudem go przekonał, a zgodził się dopiero za obietnicę bogactwa.
Tej nocy weszli do kryjówki w Alhambrze z koszem jedzenia, by ksiądz mógł się najeść po skończonej pracy. Przed wieżą kamienie muru rozstąpiły się na rozkaz żołnierza, odsłaniając komnatę z ogromnym łupem…
W środku, w trakcie odczyniania czaru, głodny ksiądz rzucił się na kosz i pożarł tłustego kapłona. Nagle student, dziewczyna i ksiądz znaleźli się przed wieżą, a wejście było zamknięte… czar prysł za wcześnie!
Tak żołnierz stracił szansę ucieczki przed okrutną karą, a pozostali marzenia o bogactwie. Student miał jednak pełne kieszenie, dzięki czemu mógł żyć w pokoju i miłości z piękną chrześcijanką.
Washington Irving: życie i twórczość
WASHINGTON IRVING, Nowy Jork 1783 – Tarrytown 1859
Syn bogatego kupca i matki Angielki, wcześnie pokochał książki. Autor relacji z podróży, opowiadań, biografii, esejów, felietonów i wierszy, wielki gawędziarz, przyczynił się do ugruntowania opowiadania w literaturze amerykańskiej. Studiował prawo, ale praktykował krótko. W latach 1804–1806 podróżował po Europie: Marsylia, Genua, Rzym i Sycylia, gdzie poznał słynnego angielskiego admirała Nelsona.
W czasie wojny 1812 roku służył w armii USA pod rozkazami gubernatora wojskowego Nowego Jorku, Tompkinsa. Karierę pisarską zaczął w prasie: pisał do Morning Chronicle (1802–1803), którego korektorem był jego brat Peter, i wydawał czasopismo Salmagundi (1807–1808) z bratem Williamem i Jamesem Kirke'em Pauldingiem. W latach 1812–1814 był redaktorem „Działu Analiz” (Analectic Magazine) w Filadelfii i Nowym Jorku. Opublikował humorystyczną historię holenderskiego panowania w Nowym Jorku, „Historię Nowego Jorku” „Diedricha Knickerbockera”; nazwisko Knickerbocker stało się sławne i dało nazwę pierwszej amerykańskiej szkole pisarzy, grupie Knickerbocker, której Irving był główną postacią. Książka weszła do nowojorskiego folkloru, a słowo Knickerbocker zaczęło oznaczać każdego nowojorczyka wywodzącego się od pierwszych holenderskich osadników.
Sukces Irvinga trwał dzięki „Szkicownikowi” (1819–1820), zbiorowi opowiadań, który pozwolił mu poświęcić się pisaniu. Pracował w ambasadzie USA w Madrycie (1826–1829), a potem był sekretarzem poselstwa amerykańskiego w Londynie (1829–1832) pod kierunkiem Martina Van Burena. W Hiszpanii napisał „Życie i podróże Krzysztofa Kolumba” (1828), „Kronikę zdobycia Granady” (1829) i „Podróże i odkrycia towarzyszy Kolumba” (1831), wszystkie oparte na starannych badaniach historycznych. W Londynie wydał „Opowieści z Alhambry” (1832) o historii i legendach muzułmanów w Hiszpanii. Do jego przyjaciół należała Mary Shelley, autorka „Frankensteina”. W 1832 roku wrócił do Nowego Jorku, gdzie przyjęto go entuzjastycznie jako pierwszego amerykańskiego autora o międzynarodowej sławie. Podróżował po USA i napisał „Podróż po preriach” (1835). W latach 1842–1846 był ambasadorem USA w Hiszpanii. Wśród jego ostatnich dzieł są „Mahomet i jego następcy” (1850) i pięciotomowa biografia George'a Washingtona. Ostatnie lata spędził w Tarrytown. Jego najważniejsze dzieła wydano w latach 1860–1861 w 21 tomach.