Jego dłuższą oś przecina Acequia Real, główna arteria wodna zespołu. Pierwotnie miał układ krzyżowy, podobny do Dziedzińca Lwów, z czterema rabatami o ściętych narożach.
Słynne na cały świat krzyżujące się strumienie wody, które zainspirowały tyle fontann, zainstalowano jednak w XIX wieku. Wykopaliska archeologiczne z 1958 roku pozwoliły poznać pierwotny stan na niższym poziomie, gdzie znaleziono dwanaście wylotów.
Całkowicie zamknięty dziedziniec miał pierwotnie bardzo intymny charakter, który stracił po późniejszych przebudowach. Oprócz pawilonów z portykami na krótszych bokach były tu dwukondygnacyjne mieszkania, ale tylko po stronie wschodniej; ucierpiały w pożarze w 1958 roku, który był powodem wykopalisk.
Dziedziniec był zwrócony do wewnętrznego ogrodu, poza małym punktem widokowym po stronie zachodniej, na osi środkowej altany. Cała ta strona była pierwotnie zamknięta wysokim murem z ciągłym okapem, obniżonym w czasach chrześcijańskich; jego zakończenia wciąż widać.
Dziedziniec otworzył się wtedy na krajobraz jak belweder i stracił intymny charakter. Dodano wąski korytarz na całej długości, otwarty na dziedziniec łukami, w których podniebiach namalowano herby Królów Katolickich z jarzmem, strzałami i słynną dewizą „Tanto Monta”.
Środkowy punkt widokowy był zapewne jedynym pierwotnym otworem dziedzińca na zewnątrz. Zachował bogate stiuki z czasów sułtana Ismaila I (1314–1325); część zdjęto, odsłaniając starsze z czasów Muhammada III (1302–1309).
Niskie okna punktu widokowego są typowe dla architektury nasrydzkiej: siedzący na ziemi, z ręką opartą o parapet, mogli podziwiać krajobraz wokół pałacu z ogrodami, wzgórze Alhambry i dolne miasto Granady w tle.