Krótki opis zabytku
Leży naprzeciw Sali Dwóch Sióstr, a nazwę zawdzięcza tradycji, według której ścięto tu rycerzy Abencerrahów, choć autorzy nie są zgodni, który władca kazał ich stracić.
Historia zabytku
Była to alkowa sułtana. Jako pokój prywatny nie ma okien na zewnątrz. Ściany są bogato zdobione; stiuki i kolory są oryginalne. Cokół z azulejos pochodzi z XVI wieku, z sewilskiej manufaktury. Kopułę zdobią muqarnas; mała fontanna pośrodku posadzki odbijała bogato zdobioną kopułę, tworząc czarujące, magiczne światło zmieniające się w ciągu dnia, bo wpadało z góry. Z niskiej misy wychodzi korytko prowadzące wodę do Fontanny Lwów.
Sala ma słynną historię. Mówi się, że zginęło tu 36 rycerzy, gdy Boabdil kazał ich stracić. Abencerrahowie byli w mieście bardzo popularni i uosabiali wszystko, co szlachetne i rycerskie; ich wojsko nie miało sobie równych. Choć zapewne król ich nie zgładził, między płytkami posadzki widać czerwony kolor – kolor krwi.
Wejście ma dwa łuki oddzielone korytarzem prowadzącym na piętro (w lewo) i do sieni dawnego wejścia do pałacu (w prawo). Kwadratowa część środkowa ma boczne alkowy z pięknie zdobionymi łukami na kolumnach z niebieskimi kapitelami i malowanymi stropami. Ściany pokrywają stiuki i renesansowy cokół z azulejos z XVI wieku. Na ośmiu trompach z muqarnas spoczywa wspaniała kopuła, także z muqarnas. Na trompach widnieje napis: „Nie ma pomocy poza tą, która pochodzi od Boga, Łaskawego i Miłosiernego”. Okna u podstawy kopuły wpuszczają łagodne światło, nadając muqarnas magiczny wygląd. Piętro było zapewne przeznaczone na harem, przestrzeń wyłącznie kobiecą. Niezwykły punkt widokowy otwarty trzema łukami na dziedziniec, zapewne zakratowany, pozwalał nałożnicom patrzeć na dziedziniec niewidzianym. Sala mogła służyć zimą jako sala uczt, odcięta grubymi drewnianymi drzwiami i ogrzewana koksownikami z ceramiki lub kamienia; nałożnice schodziły z haremu, gdy wzywał je sułtan.