Utworzenie Festiwalu Muzyki i Tańca w Granadzie w 1952 roku zrodziło pomysł teatru w obrębie zespołu zabytkowego.
Na potrzeby Międzynarodowego Festiwalu Muzyki i Tańca ogrody Generalife przedłużono na południe, a na ich końcu zbudowano duży teatr pod gołym niebem, inspirowany układem klasycznego nasrydzkiego riadu, dzieło architekta konserwatora Francisca Prieto Moreno. Teatr otwarto w 1954 roku jako główną scenę baletową Festiwalu.
Od tego czasu był wielokrotnie modernizowany, by przyjmować coraz bardziej złożone przedstawienia, godne wspaniałości i wyjątkowego charakteru miejsca.
Coraz intensywniejsza organizacja Festiwalu, potrzeby innych wydarzeń i chęć lepszej obsługi publiczności doprowadziły do gruntownej restauracji, zakończonej w lipcu 2005 roku.
Architektonicznie teatr podąża za liniami ogrodów Generalife: mury oporowe są kolejną częścią zespołu, a tarasy i rabaty podtrzymują roślinność, kluczową dla tego miejsca. Scenę obramowują naturalne ściany cyprysów, tworząc stałe, charakterystyczne tło, wyjątkowe we współczesnej scenografii.
