Krótki opis zabytku
To grupa małych pałaców z otaczającymi je budowlami, powstałych z potrzeby czysto przejściowej i ozdobnej. Od XVI wieku te nasrydzkie alcázary nazywa się Casa Real Vieja (Starym Domem Królewskim), by odróżnić je od budowli chrześcijańskich.
W tej części znajdują się:
- Mexuar: sala, oratorium, Cuarto Dorado i dziedziniec.
- Pałac Comares: Dziedziniec Mirtów, Sala Łodzi, Sala Ambasadorów.
- Pałac Lwów: Sala Muqarnas, dziedziniec, Sala Abencerrahów, Sala Królów, Sala Dwóch Sióstr.
- Komnaty cesarza: punkt widokowy, Dziedziniec Kraty, ogród Lindaraja.
Historia zabytku
Pałac Królewski dzieli się na trzy niezależne strefy:
Mexuar, gdzie sprawowano sądy i załatwiano sprawy państwowe. Była tu podwyższona, zakratowana komnata, z której sułtan niewidziany słuchał próśb obywateli. W głębi sali jest oratorium, mały pokój zwrócony ku Mekce, bogato zdobiony stiukami, z widokiem na Albaicín.
Po rekonkwiście Królowie Katoliccy przebudowali wnętrze sali na kaplicę, z której zachowała się balustrada chóru.
Zewnętrzne mury przebudowywano tyle razy, że nie wiadomo, jak wyglądały pierwotnie. Część administracyjną poprzedzają dwa dziedzińce: na pierwszym zachowały się resztki małego meczetu z minaretem, drugi, zwany Dziedzińcem Machuki, mieści wieżę o tej nazwie.
Zespół służył za mieszkanie architektom, którzy poświęcili życie budowie zabytku, m.in. Pedrowi Machuce, projektantowi Pałacu Karola V.
Dalej są Cuarto Dorado, nazwany od stropu pokrytego płatkami złota, i Dziedziniec Mexuaru z okazałą fasadą Pałacu Comares, zdobioną muqarnas, stiukami i azulejos, pod okapem z drewna cedrowego z motywami szyszek i muszli.
Pałac Comares zbudował król Jusuf I; łączył reprezentacyjną funkcję monarchii przy oficjalnych sprawach państwa z prywatną rezydencją władcy. Jego środek zajmuje Dziedziniec Mirtów z galeriami na końcach. Dziedziniec miał różne nazwy; obecna pochodzi od żywopłotów z mirtu, których żywa zieleń kontrastuje z białą marmurową posadzką.
Góruje nad nim Wieża Comares z Salą Ambasadorów, gdzie król z wezyrami udzielał oficjalnych audiencji. Sala ma kształt sześcianu, a na jej ścianach nie ma skrawka bez stiuków z pismem kufickim (motywy kaligraficzne), ataurique (roślinne) i plecionką (geometryczne). Gwiaździsta kopuła przedstawia niebo. Poprzedza ją Sala Łodzi, na której końcach były alkowy sułtana.
Na wschód od pałacu są Łaźnie Comares, zbudowane w stylu muzułmańskim na wzór term rzymskich. Cały obecny wystrój jest chrześcijański, bo zły stan łaźni przez wieki wymagał wielu restauracji i rekonstrukcji.
Pałac Lwów zaczął budować Muhammad V, syn Jusufa I, jako prywatną część dla rodziny królewskiej i haremu. Nazwę zawdzięcza fontannie wspartej na dwunastu marmurowych lwach na Dziedzińcu Lwów. Całość to alegoria raju, skamieniała oaza z płynącą wodą, a 124 kolumny i wsparte na nich arkady symbolizują gaj palmowy. To pierwszy dziedziniec z nowym modelem architektonicznym: dwa kanały wodne wypływające z fontann w dwóch dużych salach – Abencerrahów i Dwóch Sióstr.
Sale te leżą naprzeciw siebie i wyróżniają się wspaniałymi kopułami z muqarnas. Według tradycji w Sali Abencerrahów, zapewne alkowie króla, ścięto rycerzy o tym nazwisku, a nazwa Sali Dwóch Sióstr nawiązuje do dwóch ogromnych marmurowych płyt po bokach środkowej fontanny, które XIV-wieczny poeta porównał do sióstr. W niej jest Punkt Widokowy Lindaraja, mały pokój odpoczynku ulubienicy sułtana, który dzięki wyszukanemu wystrojowi jest jednym z najpiękniejszych zakątków Alhambry.
Sala Muqarnas jest najskromniejsza w Pałacu Lwów. Leży przy dawnym wejściu i nazwę zawdzięcza sklepieniu z muqarnas (elementów zdobniczych sztuki nasrydzkiej), rozebranemu z powodu złego stanu po wybuchu prochowni w 1590 roku.
Kolejna sala to Sala Królów, nazwana od malowidła na kopule jednego z trzech pomieszczeń, przedstawiającego dziesięciu władców. Dzieli się na siedem części: trzy kwadratowe pomieszczenia rozdzielone dwoma prostokątnymi przęsłami i alkowy na końcach. Ten układ i wystrój podkreślają światło wpadające do sali.