Krótki opis zabytku
Nazywany też Dziedzińcem Mirtów, Arrayanes lub Basenu, od tworzących go elementów. Pałac rozpoczął Ismail I, kontynuował Jusuf I, a ukończył jego syn Muhammad V w 1370 roku. Była to oficjalna siedziba sułtana, choć miał też inne pałace. Comares mieścił pierwotnie władzę wykonawczą, rząd.
Można go podzielić na cztery strefy: północny zespół Comares z Salą Ambasadorów do prywatnych audiencji i Salą Łodzi do odpoczynku. Strona południowa była przeznaczona dla nałożnic i służby, a strony wschodnia i zachodnia dla komnat czterech żon sułtana.
Historia zabytku
Dziedziniec Mirtów miał z czasem różne nazwy. Obecna pochodzi od żywopłotów z mirtu, których żywa zieleń kontrastuje z białą marmurową posadzką i które otaczają centralny basen. Nazywano go też Dziedzińcem Stawu lub Basenu, właśnie od basenu o wymiarach 34 na 7,10 m, który dzieli go wzdłuż i jest zasilany przez dwie marmurowe misy na końcach.
Po obu stronach ciągną się dwa skrzydła komnat, a na krótszych bokach wznoszą się portyki na kolumnach z kostkowymi kapitelami, z siedmioma łukami półkolistymi zdobionymi ażurowymi rombami i inskrypcjami wychwalającymi Boga. Łuk środkowy jest większy od pozostałych sześciu, ma pełne pachy z ornamentem ataurique i kapitele z muqarnas.
Galeria południowa ma na końcach wnęki z półkami z muqarnas i inskrypcją: „Pomoc i opieka Boga oraz wspaniałe zwycięstwo dla naszego pana Abu Abd Allaha, emira muzułmanów”. Ogromna większość inskrypcji to pochwały Boga lub emira. Pomieszczenia za portykiem południowym częściowo rozebrano przy budowie Pałacu Karola V. Na piętrze, nad korytarzem, jest galeria z sześcioma łukami i wyższym nadprożem pośrodku, schodkowymi drewnianymi kroksztynami pokrytymi ataurique i kratami z końca XIX wieku.
Jak wspomniano, kilka pomieszczeń zniknęło, ale znaleziono ich ślady. Ich rozbiórka zrodziła legendę, że Karol V zburzył zimowy pałac Alhambry, by zbudować własny; badacze nie zgadzają się, co było w tych pomieszczeniach, ale są zgodni, że nie ma śladów takiego zimowego pałacu.
Boczne skrzydła były mieszkaniem kobiet. Na parterze kilka drzwi prowadzi (lub prowadziło) do różnych pomieszczeń. Wystrój tej galerii, poza cokołem z kafli, odtworzono w XIX wieku na wzór przeciwległego portyku.
W górnej części galerii północnej, za którą wznosi się Wieża Comares, jest attyka z dwiema wieżyczkami, odbudowana w 1890 roku po pożarze dachu tej galerii i następnej sali. Na końcach galerii są wnęki z łukami, kopułkami i półkami z muqarnas nad cokołem z kafli z końca XVI wieku, z wierszem Ibn Zamraka na cześć Muhammada V po zdobyciu Algeciras w 1368 roku.