Krótki opis zabytku
W tym pałacu sztuka nasrydzka osiąga szczyt, z pięknem o niezrównanej subtelności i harmonii: światło, woda, kolory i wyrafinowany wystrój czynią go ucztą dla zmysłów. Bardziej abstrakcyjne i geometryczne zdobienia poprzedniego okresu ustępują stylowi bardziej naturalistycznemu, bez wątpienia pod wpływem chrześcijańskim, wzmocnionym przyjaźnią Muhammada V z Piotrem I Okrutnym, ówczesnym królem Kastylii.
Historia zabytku
Gdy Muhammad V objął tron po ojcu Jusufie I, nie tylko dokończył rozpoczęte przez niego przebudowy, ale zaczął swoje wielkie dzieło, wspaniałe dziedzictwo w Alhambrze: Pałac Lwów. Mieścił on prywatne komnaty rodziny królewskiej i powstał w narożniku między łaźniami a Dziedzińcem Mirtów.
Pałac tworzy centralny dziedziniec otoczony galeriami kolumnowymi jak chrześcijański krużganek, z którego wchodzi się do sal: na zachodzie Sali Muqarnas, na wschodzie Sali Królów, na północy Sal Dwóch Sióstr i Ajimeces oraz Punktu Widokowego Daraxa, a na południu Sali Abencerrahów i haremu. Nie ma okien na zewnątrz, ale jest wewnętrzny ogród zgodny z muzułmańską wizją raju: to, co dziś jest ziemią na dziedzińcu, było ogrodem. Z każdej sali płyną ku środkowi cztery strumienie: cztery rzeki raju. Kolumny łączą ażurowe płyciny przepuszczające światło: bardzo smukłe trzony, pierścienie u góry, kostkowe kapitele z inskrypcjami. Szare płyty ołowiane amortyzowały trzęsienia ziemi. Dwa pawilony wysunięte z przeciwległych boków przypominają namiot Beduinów; są kwadratowe, z drewnianymi kopułami na pendentywach z muqarnas. Okap pochodzi z XIX wieku. Całą galerię kryje strop plecionkowy.
Fontanna Lwów
Według najnowszych badań lwy pochodzą z domu żydowskiego wezyra Jusufa Ibn Nagreli (1066). Nie wiadomo, czy fontanna powstała przed jego śmiercią; już wtedy zarzucano mu chęć zbudowania pałacu wspanialszego od królewskiego. Poeta Ibn Gabirol (XI w.) pozostawił niemal dokładny jej opis. Lwy mają symbolizować dwanaście plemion Izraela; dwa mają na czole trójkąt, znak plemion wybranych, Judy i Lewiego. Pochodzą z XI wieku. Na obrzeżu czaszy wyryto wiersze ministra i poety Ibn Zamraka, pięknie opisujące samą fontannę: „(…) Czasza tak przejrzysta, rzeźbiona perła, obramowana perłami spokojnej wody; srebro płynie wśród pereł, płynne i także białe i czyste. Tak podobne są stałe i płynne, że trudno odgadnąć, co z nich płynie (…)”. Fontannę odrestaurowano, a lwy na ten czas trzeba było zdemontować.