Krótki opis zabytku
Łaźnie Alhambry wzorowano na termach rzymskich. Dzielą się na kilka sal: najpierw Sala Łóżek do rozbierania się, potem sala zimna, letnia i wreszcie parowa. Sale są bardzo proste, ze skromnym wystrojem ścian, marmurowymi posadzkami i sklepieniami ze świetlikami w kształcie gwiazd.
Historia zabytku
Zbudowano je na wschód od Pałacu Comares, na wzór term rzymskich. Sala Łóżek, pierwsza po wejściu, odpowiadała „apodyterium”, gdzie się rozbierano. Ma kwadratową przestrzeń środkową otoczoną kolumnami, z fontanną i galeriami dookoła oraz otwarciem na piętro: mówi się, że król spoglądał z tej galerii na kąpiące się kobiety, a potem rzucał jabłko tej, którą wybrał na noc. Po bokach stoją łoża z kolorowymi kafelkami do odpoczynku po kąpieli. Cały obecny wystrój pochodzi z czasów chrześcijańskich, bo zły stan łaźni przez wieki wymagał wielu restauracji i rekonstrukcji.
Na piętrze jest mała sala z mudéjarskim stropem plecionkowym, a jej łuki mają inskrypcje i ozdoby z połowy XV wieku.
Pozostałe sale są bardzo proste: ściany bez ozdób, marmurowe posadzki, skromne cokoły z kafli, nieozdobne łuki podkowiaste i sklepienia z gwiaździstymi świetlikami, niegdyś zamykanymi kolorowym szkłem, które oświetlały wnętrza.
Kolejna sala to „frigidarium”, czyli sala zimna, gdzie w odróżnieniu od term rzymskich basen zastąpiono misą z zimną wodą. Środkowa sala to „tepidarium”, czyli sala letnia, połączona z innymi łukami odcinkowymi; dalej jest „caldarium”, czyli sala parowa. Miedziany kocioł podgrzewał wodę, którą podziemnymi kanałami prowadzono, by ogrzać pomieszczenia. W wykafelkowanej niszy w głębi sali wciąż widać rurę, z której wypływała gorąca woda. Stąd wracano tą samą drogą do „apodyterium”, korzystając z przyjemnej gradacji temperatur. Taki układ nie jest cechą wyłącznie łaźni Alhambry – był wspólny dla wszystkich łaźni arabskich.