Krótki opis zabytku
Harem był przestrzenią wyłącznie kobiecą. Niezwykły punkt widokowy otwarty trzema łukami na dziedziniec, zapewne zakratowany, pozwalał kobietom patrzeć na dziedziniec niewidzianym; jego oryginalne drewniane elementy są wyjątkowej roboty.
Historia zabytku
Wbrew powszechnym wyobrażeniom harem był po prostu domem władcy, bez oficjalnych przyjęć i protokołu: miejscem, gdzie monarcha żył z rodziną. Nie był miejscem, w którym sułtan izolował żony od świata pod stałym nadzorem eunuchów, dostępnym tylko dla niego. Tradycja opowiada, że pewnego dnia Mahomet bawił się z wnukami; Prorok często przyjmował niezapowiedzianych przyjaciół i wiernych. Tego dnia grupa wiernych przyszła bez uprzedzenia i odsunęła zasłonę, za którą Mahomet tarzał się z dziećmi po ziemi. Nie spodobało się to ani Prorokowi, ani uczniom; odtąd Mahomet uczył, że część domu trzeba zarezerwować dla rodziny i zakazać do niej wstępu gościom. Być może z tego powszechnego nieporozumienia nazwano haremem te pomieszczenia, czyli komnaty trzech żon sułtana; czwarta, „ulubiona” (sułtani mieli zwykle cztery żony), mieszkała osobno, zapewne w Wieży Branki, gdzie mieszkała Isabel de Solís, w Granadzie zwana Zorają, ulubienica Muleya Hacéna. Do haremu wchodzi się korytarzem oświetlonym łukami z kratami, pośrodku którego jest punkt widokowy galerii południowej Dziedzińca Lwów. Z komnat zachował się tylko środkowy dziedziniec z dwoma portykami po trzy łuki na kolumnach. Środkowy łuk portyku wschodniego prowadzi do pomieszczeń, takich samych jak po stronie zachodniej, które zniknęły przy budowie Pałacu Karola V. Ściany dziedzińca mają dekorację w pasy, cokół malowany na ochrę, niebiesko i czarno oraz rzeźbiony okap, ze stiukami w koła i inskrypcjami wychwalającymi sułtana oraz dewizą dynastii.