Krótki opis zabytku
Nazwę zawdzięcza groteskom arabskiego stropu, przemalowanego na złoto w czasach Królów Katolickich. Otwiera się na dziedziniec portykiem z trzema łukami, których kolumny mają piękne kapitele wolutowe w tradycji almorawidzkiej. Pośrodku stoi niska marmurowa fontanna z wydatnymi żłobkami, a z boku krata prowadzi do sklepionego chodnika straży łączącego ten dziedziniec z Dziedzińcem Kraty.
Na XIX-wiecznych rycinach dziedziniec jest zamieniony na mieszkania z nowymi balkonami i w opłakanym stanie, skutkiem zaniedbań XVIII i początku XIX wieku. Prace prowadzili tu Rafael Contreras w XIX wieku, Modesto Cendoya w latach 1906–1907 i Leopoldo Torres Balbás w latach 1926–1930.
Naprzeciw portyku Cuarto Dorado wznosi się najważniejsza fasada pałacu: imponująca fasada Comares. Wzniósł ją Muhammad V dla upamiętnienia zdobycia Algeciras w 1369 roku; była wejściem do prywatnej części mieszkalnej. Prawe drzwi prowadziły do części gospodarczej, lewe – do ściśle prywatnej, jak głosi napis na drewnianym fryzie. U góry mieściły się prywatne komnaty kobiet, których okna zamykały kraty chroniące ich prywatność.
Na tym dziedzińcu sułtan przyjmował poddanych, którzy uzyskali specjalną audiencję. Stali w Cuarto Dorado, oddzieleni od sułtana strażą tworzącą kordon przed portykiem. Pośrodku fasady, między drzwiami, sułtan siedział na składanym krześle pod wielkim okapem, który służył mu za baldachim niczym korona, jak mówi inskrypcja; okap ten to jedno z arcydzieł nasrydzkiej stolarki. Tak powstawał zamierzony efekt teatralny przy pojawieniu się władcy: ponad głowami żołnierzy można było mówić do sułtana i przedstawiać prośby, a kobiety dyskretnie obserwowały ceremonię zza krat górnych pięter.