Krótki opis zabytku
XIII-XIV wiek
Ta sala Alhambry była symbolicznym centrum władzy Nasrydów, co widać w wyrafinowaniu i przepychu wystroju. Ma plan kwadratu i mieści się wewnątrz Wieży Comares. To największa sala: tu odbywała się wielka rada pod przewodnictwem króla z udziałem możnych królestwa – wezyrów, ulemów, kadiego i dowódców. Przyjmowano tu też posłów i innych dostojnych gości.
Historia zabytku
To najbardziej majestatyczna sala pałacu, gdzie stał tron i odbywały się oficjalne przyjęcia.
Z Salą Łodzi łączy ją podwójny łuk. Jest kwadratowa, ma 11,30 m boku i 18,20 m wysokości. Posadzka była marmurowa; dziś jest z płytek ceramicznych, pośrodku z herbem Alamares z XVI-wiecznych azulejos. Każda z pozostałych ścian ma trzy łuki prowadzące do trzech wnęk w murze grubości 2,5 m, z bliźniaczymi balkonami i oknami powyżej.
Sala jest pełna inskrypcji: nisze, łuki, ściany i wnęki wypełniają wiersze, pochwały Boga i emira, dewiza Nasrydów i wersety Koranu, jak ten we wnęce środkowej, tronowej, na alfizie jej łuku, w przekładzie Echevarríi:
„Niech Bóg chroni mnie przed szatanem ukamienowanym. W imię Boga Miłosiernego, Litościwego. Niech Bóg błogosławi naszego pana Mahometa, jego ród i towarzyszy i obdarzy ich zbawieniem. Powiedz: szukam schronienia u Pana świtu przed złem tego, co stworzył, przed złem ciemności, gdy zapada, i przed złem zazdrośnika, gdy zazdrości. Nie ma bóstwa poza Bogiem, któremu należy się wieczna chwała. Chwała Bogu, Panu światów.”
Wnęka środkowa jest najbogaciej zdobiona. Oprócz inskrypcji na alfizie ma strop plecionkowy i cokół z mozaiki ceramicznej zdobiony stiukami.
Salę otacza cokół z glazurowanych elementów w figury geometryczne, nad nim wspaniały ornament ataurique harmonijnie łączący motywy geometryczne i roślinne, zwieńczony malowanym gzymsem z muqarnas. Według Fernándeza-Puertasa strop przedstawia siedem niebios islamskiego raju z tronem Boga w ósmym niebie, symbolizowanym przez centralny sześcian muqarnas, i cztery drzewa życia na przekątnych. Kopuła to arcydzieło ciesielstwa: płyciny z drewna cedrowego pokryte plecionką, pośrodku duży sześcian muqarnas, usiana gwiazdami i pomalowana tak, że przypomina masę perłową, srebro i kość słoniową.
Taki układ nie tylko zapewniał chłód, bo większość przestrzeni tonęła w półmroku; wpadające z zewnątrz światło tworzyło efekty intensywnego oświetlenia skupione na tronie.