Krótki opis zabytku
Sala Dwóch Sióstr ma kwadratową przestrzeń środkową, pełniącą funkcję mexuaru, czyli sali rady wezyrów, nakrytą kopułą z muqarnas na ośmiobocznym bębnie, z trzema salami bocznymi. W głębi otwiera się Punkt Widokowy Lindaraja jako sala tronowa: przed przebudowami Karola V ogrody z fontanną były otwarte na miasto i sułtan mógł z niego oglądać stolicę.
Historia zabytku
Można by sądzić, że nazwa pochodzi z legendy, ale wzięła się od dwóch dużych, bliźniaczych płyt marmurowych w posadzce. Sala była centrum komnat sułtanki i rodziny królewskiej; wiadomo, że mieszkała tu z dziećmi matka Boabdila po odrzuceniu przez Muleya Hacéna.
Salę zbudował Muhammad V w pierwszej części panowania (1354–1358) jako nowy mexuar sułtana, którego tron stał w Punkcie Widokowym Daraxa, czyli Lindaraja. Mexuar ten pełnił funkcję reprezentacyjną, bo drugi, sąsiedni, administracyjny, zaginął. Wtedy (1362) reszta Pałacu Lwów – dziedziniec i inne sale – jeszcze nie istniała; powstały od 1363 roku.
Sala jest kwadratowa, ze stropami plecionkowymi i alkowami połączonymi z komnatami Karola V i, przez balkon, z ogrodami Partal. Wchodzi się przez ząbkowany łuk półkolisty z oryginalnymi drewnianymi drzwiami. Przejście prowadzi do komnat na piętrze z rzeźbionymi stropami z XVI wieku. Do punktu widokowego wchodzi się przez trzy małe łuki – boczne z muqarnas, środkowy z rzeźbionymi pachami. Z jego okien widać Dziedziniec Lwów.
Marmurowa posadzka ma małą fontannę z tryskaczem i korytko prowadzące wodę na Dziedziniec Lwów. Najbardziej imponująca jest kopuła z muqarnas, której oświetlenie przez małe boczne okienka zostało doskonale przemyślane: kopuła staje się kwiatem o wyszukanym bogactwie, opiewanym przez Ibn Zamraka w wierszu, którego fragment widnieje na cokole z azulejos o metalicznym połysku. Ściany pokrywają bardzo delikatne stiuki z różnymi motywami, m.in. klasyczną dewizą Nasrydów „Tylko Bóg jest zwycięzcą” i zaciśniętymi dłońmi.